รสชาติ: ร้อน / ฉุน / กลิ่นพริกไทย
สารให้รสชาติหลัก: ซิเนโอล (Cineole)
ส่วนที่ใช้: เหง้า (Rhizomes)
ชนิดที่เกี่ยวข้อง: ในบางพื้นที่ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย จะมีการใช้ Alpinia siamensis (ข่าป่า/ข่าตาแดง) ซึ่งมีเหง้าขนาดเล็กกว่าแทนข่าบ้าน ส่วน Alpinia officinarum (ข่าเล็ก) ที่มีถิ่นกำเนิดในจีนก็มีกลิ่นที่คล้ายคลึงกันและใช้ในลักษณะเดียวกัน แม้ว่ารสชาติจะรุนแรงกว่าและไม่นิยมใช้ในอาหารไทยเท่าข่าบ้าน
ข่า (Alpinia galanga) เป็นพืชเหง้าในวงศ์ขิง มีถิ่นกำเนิดในอินโดนีเซียและใช้กันแพร่หลายทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ข่ามีเนื้อแน่นและมีเส้นใยมากกว่าขิง มีกลิ่นหอมแรง เย็น และแทรกซึม ซึ่งเด่นด้วยสารซิเนโอล พร้อมกลิ่นมัสตาร์ด ซิตรัส และกลิ่นคล้ายลูกกระวาน ต่างจากขิงที่ให้ความอบอุ่น แต่ข่าจะให้ความรู้สึก "เย็นจนชา" ที่เป็นเอกลักษณ์บนเพดานปาก ข่าเป็นที่รู้จักมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีค่ามากในยุโรปยุคกลาง ปัจจุบันเป็นหัวใจสำคัญของอาหารไทย ลาว กัมพูชา และอินโดนีเซีย นิยมใช้ข่าสดโดยการตำหรือฝานลงในน้ำพริกแกง เพื่อช่วยให้แกงกะทิ ซุป และเมนูเนื้อตุ๋นมีความหอมสดชื่นและลดความเลี่ยนของอาหาร
