รสชาติ: หวาน / เผ็ดพริกไทย / ฝาด
สารให้รสชาติหลัก: ซินนามัลดีไฮด์ (Cinnamaldehyde)
ส่วนที่ใช้: เปลือกไม้แห้ง
ชนิดที่เกี่ยวข้อง: ชนิดอื่นๆ รวมถึง Cinnamomum loureiroi และ C. burmannii ก็ถูกเรียกว่าอบเชยจีนเช่นกัน อย่างไรก็ตาม C. cassia เป็นชนิดที่นิยมใช้มากที่สุดในจีน ไทย และลาว ในทางตรงกันข้าม อบเชยเทศ หรืออบเชยเซยลอน (C. verum) ที่ปลูกในศรีลังกามีราคาแพงกว่าจึงได้รับความนิยมน้อยกว่าในวงกว้าง
“เครื่องเทศจากเปลือกไม้ที่แข็งแกร่ง โดดเด่นด้วยความอุ่น ความหวาน และคุณค่าทางยา”
อบเชยจีน (Cinnamomum cassia) เป็นเครื่องเทศในวงศ์ลอเรลที่มีความใกล้ชิดกับอบเชยเทศ และปัจจุบันคิดเป็นสัดส่วนประมาณครึ่งหนึ่งของ "อบเชย" ทั่วโลก มีถิ่นกำเนิดในจีนตอนใต้และปลูกกันมากในเวียดนามและอินโดนีเซีย โดดเด่นด้วยเปลือกที่หนา สีเข้ม และหยาบ พร้อมรสชาติที่จัดจ้าน ความหวานและความร้อนของอบเชยจีนมาจากสารซินนามัลดีไฮด์ แต่ระดับแทนนินและคูมารินที่สูงทำให้มันมีรสฝาดและมีความละเมียดละไมลดลงเมื่อเทียบกับอบเชยเซยลอน ในอดีตถูกมองว่าเป็นสิ่งทดแทนทั่วไป แต่ปัจจุบันเป็นที่นิยมสำหรับอาหารคาวที่รสจัดจ้านและเครื่องเทศผสม ซึ่งความอุ่นที่รุนแรงของมันสามารถทนต่อการเคี่ยวนานๆ และเข้ากับเนื้อสัตว์ที่รสเข้มข้นได้ดี
